بازیگران صحنه زندگی

نمایشنامه جدیدم لطفا نظراتون و بذارید مرسی

بسمه تعالی

سالهای سرد بی خاطره

نویسنده : دانیال حیدری

بانگاهی به نمایش مرگ ودختر جوان نوشته : آریل دورفمان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تقدیم به ره روان راه مبارزه با طاغوت پهلوی

 

 

 

صحنه اول:

 آدمها :

کتایون

 علیرضا

دکتر

 

 منزلیست  ، درساعات  پایانی شب  زنی بر روی صندلی لهستانی نشسته است . صدای موزیکی آرامبخش بگوش می رسد. تنها نور مختصری روی سراو روشن است . از دور دست صدای ما شینی می آید صدا نزدیکتر میشود تا تبدیل به صدای ترمز می شود . باصدای ترمز زن سریعاً به اتاق مجاور می رود با اسلحه هفت تیر ی دردست بر میگردد . شتابان بسمت درب می رود. صدای همسرش را می شنود که درحال مکالمه با مردی دیگراست . اندکی آرامتر می شود. بسمت آشپزخانه می رود ومشغول می شود. سریع وسایلی را بروی میز می چیند آشکارا مضطرب است .

 

صدای علیرضا: نمی خواهید که اینوقت شب برگردید منزلتان ازاینجا تا تهران خیلی راهه ،  تشریف بیارید داخل

صدای منصور: نه نه به هیچ وجه مزاحم نمیشم هواخوبه و بهار اطراف تهران دل انگیز

صدای علیرضا : پس لا اقل بیاید یه چائی بخورید که حالتون جا بیاد .

صدای منصور : مرسی دیر وقته انشا ء الله یه فرصت دیگه خدمت می رسم

صدای علیرضا : خدانگهدار جاده رو با چراغ روشن برید جاده اش خرابه خودتون که دیدید.

( صدای روشن شدن موتور ماشین ومتعاقب آن صدای راه افتادنش، کتایون ابتدابرق سالن را خاموش میکند سپس بسمت در میرود و در را برای علیرضا باز میکند)

صدای علیرضا : توهنوز نخوابیدی ؟ معذرت می خواهم ، میبخشی که اینقدراین شب ها دیر بخونه میام ، گرفتاریام داره زیادبود زیادترم شده

صدای کتایون : حالا بیا تو سرما میخوری توخونه هم میشه معذرت خواهی کرد، این مرده کی بود؟

صدای علیرضا : راستش  ...

صدای کتایون : (مضظرب) اتفاقی افتاده ؟

صدای علیرضا : یه اتفاق ... نه،نگران نشوچیزمهمی نبودخرابی ماشین و بعدش ترکیدن لاستیک ماشین توجاده که خوشبختانه این آقا ایستادو کمکم کرد. ( داخل شده اند)  بازم  برقارفته ؟

 کتایون : یه لحظه صبرکن (سریع لامپ روی میزرا روشن میکند، میز زیبایی چیده شده است پرازخوراکی ونوشیدنی، مثل میزی برای جشن ، علیرضابهت زده ومتعجب) .

علیرضا: به چه مناسبته ؟

کتایون : تو واقعاً نمی دونی امشب چه شبیه؟

علیرضا: نمیدونم ولی میدونم این (میخی را ازجیبش در می آوردسرمیز میشیند) این میخ لعنتی شبمو خراب کرد اونم بعدازیک روز خسته کننده

کتایون : توبرایه میخ مناسبت امشبو فراموش کردی؟

علیرضا: نه نه خرابترش اینه که بری سرصندوق عقب وببینی زاپاس قبلیتم هنوز پنجره ،چون خانمت فراموش کرده زاپاسو بده پنجری،  بعدیهو موتور ماشین دیگه روشن نشه

کتایون : همسرت؟ کی قراربودمن زاپاس روبدم تعمیر، هی بهت گفتم ماشین یه سرویس اساسی لازم داشت که نبردیش،خودت قراربودجمعه پیش زاپاسو ماشینوبدی تعمیر

علیرضا: کی من قراربوداین کار رو بکنم ؟ جمعه پیش که من کسالت داشتم

کتایون : کسالت داشتی یا بادوستان سیاسی تشریف بردید کوهنوردی حزبی؟

علیرضا: اصلاً زاپاس به جهنم جک روچیکار کردی؟

کتایون : جک ؟ کدوم جک ؟

علیرضا:  همون که باهاش ماشین روبالا وپایین میبرند

کتایون : دادمش به داداشم، قرض دادم

علیرضا: میتونم بپرسم چرا؟

کتایون : چون یکشنبه که اومد اینجا لاستیکش پنجرشد ه بود بین راه  وجکم همراهش نبود،درست مثل تو اصلاً این جاده همیشه پراز میخه

علیرضا: بحثو عوض نکن لطفاً

کتایون : من واقعاً نمیدونستم اینطوری میشه

علیرضا: آره منم نمیدونستم ، ولی وقتی با این همه نا امنی وسط یه جاده بی نور وچراغ وبدون عبور هیچ ماشین و رهگذر لاستیک ماشینت بترکه موتورش روشن نشه  نمی دونم اگه این آقاپبداش نمیشد وبدادم نمیرسید حالاچیکار میکردم، ، تو میمونی وهزارتافکر وخیال ،ازهمه مهمترم فکر وخیال ونگرانی برای تو

کتایون : چرا برای من ؟ من که عادت دارم

علیرضا: عادت داری که  تااین موقع شب بیداری؟

کتایون : بیدارم چون منتظر خبرای خوشت بودم این جشنم برا همین بود که تو داری خرابش میکنی ؟

علیرضا: خبرای خوش ؟

کتایون : آره خبرای خوش منتظربودم ببینم تو بالاخره پیشنهاداونا رو قبول کردی یانه؟

علیرضا: (کمی آرامترشده ولی نمیخواهد بر روی خود بیاوردلیوانی شربت پرمیکند ومینوشد) اوهوم

کتایون: پس قبول کردی؟

علیرضا : ولی قبول پیشنهاداونا منوط به اینه که تو حاضرشی بیای بریم تهران زندگی کنیم نه اینجا؟ من اینوبه نخست وزیرم گفتم

کتایون : یعنی توبه نخست وزیرگفتی تصمیم من منوط به تصمیم همسرمه؟

علیرضا: دقیقاً چون تو خودت یه نمونه از قربانی های جنایات حکومت پهلوی هستی  یه نمونه از کسائی که ما تو دادستانی کل کشور وکمیته رسیدگی به جنایات جانیان پهلوی میخوایم حقشونو بگیریم ، پس اول بایدحقوق تو رو در نظر بگیرم وگرنه نمیتونم ازحقوق بقیه هم دفاع کنم؟

کتایون (اشک درچشمانش دویده) : مرسی که اینقدر خوبی علیرضا جان

علیرضا: وظیفست نه درقبال توکه درقبال انسانیت

کتایون : اولویت بررسی ها با چه کسانیه؟

علیرضا: کسائی که تاحدمرگ شکنجه شدن ،کسائی که قطع عضوشدن، کسائی که بهشون تجاوز شده و خانواده ی کسانی که کشته شدن ، مفقود الاثر ها..........

کتایون (سرش را درمیان دستانش گرفته است ناله اش تبدیل به هق هق شده است ) 

علیرضا: ببخشید نمیخواستم ناراحتت کنم بخدامنظوری نداشتم (لیوانی آب به او میدهد) دیگه دربارش صحبت نمیکنیم من که هنوز موافقتم رو اعلام نکردم  واعلام هم نمیکنم

کتایون : ولی  توباید موافقتت رو اعلام کنی اگه واقعاً هنوزم منو دوست داری

علیرضا: من دلم نمیخواهد دراین باره صحبت کنیم عزیزم

کتایون: منم دلم نمیخواهد ولی ...

علیرضا: ولی اگه بپیذرم مجبوریم دراین مورد صحبت کنیم هرچقدرم نخواهم تو خونه ازش صحبت کنم نمیشه یعنی مجبورمیشیم صحبت کنیم و تو باز حالت بدمیشه عزیزم ومن اینو نمیخواهم ، نمیخواهم که تورو ناارحت کنم چون دوستت دارم حالام میرم که استراحت کنم .

( هردو رفته اندفقط صدای آن دو رامیشنویم )

صدای کتایون : علیرضا توبه نخست وزیر جواب مثبت دادی آره حتی قبل از نظر من درسته ؟ راستشو بگو نمیخوای که اول کارتوبا دروغ شروع کنی

صدای  علیرضا : آره ولی فقط بخاطر تو ووظیفه انسانی ام درمقابل جامعه و بخاطر اونهمه مبارزه وتلاش برای ایجاد عدالت ، حالام خیلی خسته ام عزیزم

( صدای نزدیک شدن  اتومبیلی به گوش می رسد صدای ترمز  نورماشین برصحنه می افتدو بعدصدای بازوبسته شدن درب ماشین صدای زنگ درب منزل )

صدای علیرضا : تو آروم بخواب حتماً برای یکی ازهمسایه ها اتفاقی افتاده من مواظب خودم هستم عزیزم

(علیرضا سراسیمه وبا اسلحه ای دردست به پشت درب می رود ازپشت درب هویت شخص را میپرسد)

صدای علیرضا : کیه ؟ .... کیه ؟ ... بفرمائید؟

صدای کامرانی : منم جناب آقای  اسلامی .... کامرانی هستم ....دکتر منصور کامرانی

صدای علیرضا : کامرانی؟( مکث )  اوه شما همون انسان شریف هستید که .... یه لحظه صبرکنید اومدم ( صدای بازشدن درب)

صدای علیرضا : اتفاقی افتاده آقای  دکترکامرانی ؟

صدای کامرانی : بابت این مزاحمت بی موقع منو می بخشید نباید این موقع شب مزاحمتون می شدم می دونید .........

صدای علیرضا : هنوز تو این منطقه امنیت کافی برقرارنشده بهمین خاطر همسرم خیلی ترسید، اتفاقی افتاده بفرمائید داخل بفرمائید

صدای کامرانی : پس من یه عذرخواهی بهمسرمحترمتون بدهکارم راستش

( داخل شده اند)

علیرضا: خوش آمدید – بفرمائید، ( به میزوصندلی  اشاره میکند)

کامرانی : راستش : فکرنمیکردم خوابیده باشید گفتم بیام یه دقیقه مزاحمتون بشم وبرم نه بیشتر

علیرضا: خوش آمدید بنشینید تا بساط چائی روفراهم کنم

کامرانی: راستش داشتم برمیگشتم به ویلام که از رادیو یه خبرجالب شنیدم

علیرضا: راستش من بخاطر وضعیت روحی وروانی همسرم کمتر از تلویزیون ورادیو  استفاده میکنم ، خب چه خبرجالبی شنیدید که اینقدر هیجان زدتون کرده

کامرانی : راستش وقتی از رادیو شنیدم که نخست وزیرشمارابرای پست دادستانی کل کشورو مسئول رسیدگی به جنایات رژیم سابق انتخاب شدید،یهو باشدت زدم رو ترمز،باخودم گفتم علیرضا اسلامی .. علیرضا.. اسلامی یهو یادم افتاد که این انسان شریف خودشما هستید وازهمه مهمتر این که زاپاستون هم پیش منه واز صبح شنبه بهش نیاز دارید،واقعاًبهتون تبریک میگم – شماواقعاً لیاقتشو دارید

علیرضا: این نظر لطف شماست یه لحظه صبرکنیدیه چائی بیارم                                                  ( میرودبسمت آشپزخانه،ازپشت صحنه سایه کتایون رامیبینیم که گوش ایستاده است، کامرانی بادقت تمام اطرافیان رادید میزند،علیرضاباسینی چای وارد میشود)

 

علیرضا: بفرمائید

کامرانی: اصلاً راضی به زحمت نبودم کم کم دیگه باید رفع زحمت کنم ، راستی فهمیدید چی بر سر جک وزاپاستون اومده

علیرضا : همسرم اونو به برادرش قرض داده

کامرانی: منم میخوام صادقانه زاپاسموبه شما تقدیم کنم تادرحرکت عظیم شما دراین راه پرخطرشریک باشم راستش توراه اومدن به اینجاداشتم به این موضوع فکرمیکردم که این شمادارید برای آبرو وحیثیت این مملکت یک کار اساسی میکنید واین شاید آخرین جمعه ای شماباشدکه بدون استرس وفکر پشت سر میگذارید، ازشنبه باید سرتاسراین مملکت روطی کنید تابحرفای هزاران ستمدیده گوش کنید(میخندد) اونم بدون زاپاس وبایه چرخ پنچر- هرچی فکرکردم وجدانم قبول نکردکه شمارو بااین همه کار درگیره یک چرخ پنچرکنم ویه موتور  جوشی

علیرضا : کاملاًدرسته ، اما من اینقدرباسرعت پیش نمیرم هنوز خیلی بررسی های اولیه مونده، بهزحال من واقعاً راضی به زحمت شما نبودم اونم تو اینوقت شب وبا این نا امنی های منطقه ،  میتونستید بذاریدبرای فردا

کامرانی :  من بعنوان یک پزشک وظیفه دارم به همه کمک کنم ، اما خیال نکنید فقط به آدمهای مهم کمک میکنم . من سالهاست خودمو وقف کمک به مردم کردم ولی به این خدمت ناچیزم بشما بخودم افتخار میکنم  چون شمادقیقاً همون کسی هستیدکه این مملکت نیازداره کسی که بتواندیکبار برای همیشه حقایق اون همه جنایاتو روشن کنید

علیرضا: چیزی که این مملکت نیاز داره عدالته، اما اگربتوانیم دست کم بخشی ازحقیقت رو روشن کنیم.....

کامرانی : این همون چیزیه کن من میخواستم بگم حتی اگه نتوانیم جنایتکاراروبمحاکمه بکشانیم ، حتی اگرعفوعمومی شامل حالشان بشود،میشه اسمشون رامنتشرکرد.

علیرضا : ولی اسمها بایدمخفی بماند. قرارنیست دادستانی وکمیته،اسم جنایتکار ها رو اعلام کند 

کامرانی : ولی حتی اگه شمااسم کسی رو اعلام نکنید،وجدانشون اونارو رسوا میکنه ، بچه ها نوه ها نتیجه هاشون بالاخره ازشون میپرسه نقش شما تواین انقلاب وقبل وبعدش چی بوده شما کدوم طرفی بودید با انقلاب یا برضد انقلاب ؟

علیرضا : من هم باشماموافقم ولی ماهم بیکار نمیشینیم همه درمحکمه ای عادلانه بسزای اعمالشون میرسند

کامرانی : .البته اگه بتونیدازعهده کارشکنی ها وخطرات پرشمارسر راهتون بربیایدتازه ازفرداشروع مخالفت هاباشماست ثروت مندان – ملاکان – نظامیای طرفدارشاه- ساواکیا – کسائی که دستشون ازمنافعشون قطع شده و مافیای ثروت وقدرت که با توهین وتهدید وارعاب و تطمیع میخوان شماروازرسیدن به هدفتون منصرف کنند

علیرضا : مابتمام جوانب وخطرت آگاهیم

کامرانی: همین مافیا فردا نه تنها برای شما بلکه برای شاهدها و ستمدیده ها مشکل ایجاد میکنند، شایدبسختی بتوانیدکسانی رو برای شهادت دادن پیداکنید

علیرضا : البته  بمن گفتند که افرادزیادی حاضرشدن که شکایت کنند وشهادت بدن

کامرانی : خداکنه همینطور باشه  که شمابگید، وای خدای من ساعت از دو نیمه شبم گذشته خیلی مزاحمتون شدم واقعاً معذرت میخوام- فردام اگه اجازه بدید میام دنبالتون بریم برای سرویس ماشین یه تعمیرکارخوب همین اطراف سراغ دارم

علیرضا : چراشب رو همینجا نمیموند؟ مگه کسی توخانه منتظرشماست ؟

کامرانی : نه اتفاقاً هیچکس منتظرم نیست من تنها زندگی میکنم همسرم بخاطرشلوغیا ترجیح داده بره فرانسه پیش پدر ومادرش تا آبها ازآسیاب بیفته

علیرضا : پس شب رو همینجا بمونید ،هرچند جامون کوچیکه اینجا اسکان موقت ماست ،   راستش تصمیم داریم ازهفته آینده برگردیم تهران، میدونید یکی ازقربانی های جنایات پهلوی همسرمه اون یه انقلابی شکنجه دیده است ، پزشکاش توصیه کردن برای استراحت بیارمش اینجا تااون خاطرات بداز ذهنش بره

کامرانی  : واقعاً متأسفم پس امشب حسابی آرامششوبهم زدیم

علیرضا : نه من وهمسرم خوشحال میشیم امشبو از یه پزشک شریف که خیلی هم بمن کمک کرده پذیرائی کنیم ، چندلحظه تشریف داشته باشید الان میام خدمتتون (میرود صدای او)

صدای علیرضا : کتایون همون  آقای دکتر ی که امشب منو رسوند امشبو اینجا میمونندفردام قراره باهم ماشینو بدیم سرویس

صدا ی کتایون : چرا برگشته ؟ چطور به این راحتی به همه اطمینان میکنی  تو این دوره ی  پرازنا امنی؟

صدای علیرضا : از رادیو شنیده که من بعنوان مسئول کمیته و دادستان معرفی شدم ذوق زدهش ده فک رکرده با یه آدم مهم آشناشده اومده تبریک بگه نترس عزیزم اون یه آدم شریفه                ( باصدائی پائینتر) درضمن من مسلحم  عزیزم جای نگرانی نیست

 صدا ی کتایون : هرطور میلته  ، پس یه پتو و متکا بهشون بده همونجا استراحت کنند

صدای علیرضا : باشه عزیزم الان برمیگردم

علیرضا : (علیرضا وارد میشودباپتو ومتکائی) ببخشید تنهاتون گذاشتم شما روی همین کاناپه استراحت کنید ببخشید که وسایل پذیرائی ما کامل نیست

کامرانی : شماببخشیدکه مزاحم استراحتتون شدم

علیرضا : (علیرضا پتو ومتکا را برروی کاناپه می گذارد ) چیز دیگه ای  احتیاج ندارید؟

کامرانی : نه شما برید وپیش همسرتون استراحت کنید، ازطرف من هم ازایشون معذرت خواهی کنید ، فقط اگه ممکنه اون پتو رو بدید من همینجا استراحت میکنم

علیرضا : ( پتو را به او می دهد ) پس با اجازتون شب خوبی داشته باشید (نور  می رود )

صحنه دو :

( نور می آید صبح شده است کامرانی میخواهد برخیزد که متوجه می شودباطناب برروی صندلی لهستانی بسته شده است . دهانش نیزبسته شده است )

 

کتایون : ( خیلی آرام ) سلام آقای دکتر کیوان ... درسته ؟... شما دکتر کیوان هستید... دکتر کیوان کیانی  از یه فامیل بزرگ  و یهودی الاصل ، یهودی معروف اشراف تبار که به دروغ بهمسرم گفتید  منصورکامرانی ، البته همه شما به این دروغگوئی ها وتغییر هویت واسم ها عادت دارید یعنی شغلتون ایجاب میکرده ، شکنجه گر , عاشق موسیقی، ژامبون مشروب اورشلیم و زنها با یه سیگار برگ که همیشه کنارلبتون بودو دودش رو توصورت ما ها می کردید .  راستی چراامروز سیگار ندارید نکنه براثر ترس ازسکته قلبی ترک کردید ؟دکتر کیانی  معروف به جلاد زنها متخصص استفاده از تیغ های تیز والکتریسیته، خیلی دوست داشتید ازپوست زنا آباژور درست کنی نه ؟

کتایون :  راستش منم یه دوست داشتم به اسم ژاله کیانی نمیدونم باشما نسبتی داره یا نه اتفاقاً اونام  ازیه فامیل بزرگ بودن اونم پزشکی میخوند درست مثل من البته من نتوانستم درسموتموم کنم شک ندارم که لازم نیست زیاد به مغزتون فشاربیاریدتاحدس بزنید چرا ؟

کتایون : خوشبختانه علیرضا عاشقانه دوستم داشت ومنتظرم موند.. منم دیگه دانشگاه ودرسم رو ادامه ندادم البته شنیدم دولت جدید اعلام کرده دوباره دانشجوهای اخراجی وکسائی که بهردلیل انصراف دادن رو میپذیره

کتایون :  معذرت جناب دکتر که بجای آماده کردن صبحانه دارم وراجی میکنم بذارفکر کنم ببینم شما چی دوست داشتید؟ ... اوه یادم افتاد ژامبون باسس زیاد .... ژامبون داریم ولی سس نه متأسفانه ... ببخشیدکه فعلاً فقط من صحبت میکنم چون علیرضاخسته است وبایداستراحت کنه ولی بموقعش شماهم صحبت میکنید. ( نوارکاستی را ازجیبش در می آوردوبه اونشان میدهد) راستی با اجازتون اینم ازتوماشینتون درآوردم موزیک مورد علاقتون اپرای کارمینا برونا ساخته کارل ارف [1]اونم اون قسمتیش که مثل چکش توسرآدم صدامیزنه

کتایون : میدونید من عاشق این موسیقی بودم و کارل ارف رو می پرستیدم ولی بعدازاون وقایع یه شب تو یه مهمونی وقتی یک دقیقه ازپخش این موزیک لعنتی گذشت حالتی بهم دست دادکه تموم مهمونی رو بهم ریختم وعلیرضا مجبورشدمنو برگردونه خونه وتا4 روز ازم پرستاری کنه

کتایون : هرسالم که یه کاست جدید میخرید ولی من همونو میخوام میدونید که کدوم رو میگم

( علیرضاخواب آلوده واردمیشود شوکه میشودبطرف کامرانی میرود )

کتایون   : علیرضا خواهش میکنم بهش دست نزن بیا عقب خواهش میکنم

علیرضا : ترا بخدابهم بگو اینجا چه خبره ؟ این دیگه چجور دیوونگیه ؟

کتایون   : این خودشه

علیرضا : خیلی خب حالا اون تفنگو بذار زمین

کتایون   :  خودشه

علیرضا :  کی ؟

کتایون   : خود دکتره است

علیرضا : کدوم دکتر؟

کتایون   : دکتری که آهنگ کارل ارف میذاشت

علیرضا : دکتری که آهنگ کارل ارف میذاشت؟؟

کتایون   : آره همونه

علیرضا : ازکجا میدونی؟

کتایون   : ازصداش

علیرضا : اما مگه توخودت نگفته بودی  که دراون مدت ، تمام  مدت هفته ....

کتایون   : چشمهام بسته بوده، آره ولی گوشهام که میشنیدن ، بو روکه میتونستم حس کنم

علیرضا :  توبیماری هنوز

کتایون   : من بیمارنیستم

علیرضا : هستی

کتایون   : بسیارخب من بیمارم ولی میتوانم هم بیمارباشم هم صداها رو خوب تشخیص بدم بورو هم که میتونم تشخیص بدم درضمن وقتی یکی از حواسمان رو از دست میدهیم بقیه حواسمان قویتر میشه ، درسته جناب دکتر کیانی ؟

علیرضا :یک خاطره مبهم ازصدای یک آدم دلیل برهیچ چیز نیست کتایون

کتایون   : صدای خودشه ، همون دیشب فهمیدم ،طرز خندیدنش،تکیه کلامهاش والان هم ازبوی کثیف دهن وتنت بایه ادکلن همیشگی که جلوی ماشین بود هنوزم

علیرضا : اما اینا کافی نیست

کتایون   : شایدیه چیزکوچیک باشه اما همین برای من کافیه . بوی گند دهنش که تو صورت ما ها میکرد  وهمیشه بوی الکل وسیگار برگ میداد . در تمام این مدت یک ساعت هم نبوده که صداشم توگوشم نباشه  همون صدایی که با آب دهن  مخلوط میشه ،فکرمیکنی من یک چنین صدائی رو فراموش میکنم ؟ ( صدای دکتر ومردی دیگر  را تقلید میکند)

-         یک کمی دیگه بهش بخوران این ماده سگ بیشترازاینا میتونه بخوره ، بهش بده بخوره

-         مطمئنی دکتر، اگه این زنیکه زیر دستمون تلف شد چی ؟

-         تلف نمیشه ماده سگ  ظرفیتش بیشتر از اینهاست بده بخوره

علیرضا :  کتایون ازت خواهش میکنم اون تفنگو بذار زمین

کتایون   : نه

علیرضا : تاوقتی که اونونشانه گرفته ای امکان هیچ گفتگوئی نیست

کتایون   : برعکس همین که تفنگ رو بذارم کنار، تمام گفتگوهاخودبخود پایان میگیره ، اگه من تفنگوزمین بذارم توازقدرت خودت استفاده می کنی تا دربحث پیروز شوی

علیرضا : میخواهم  بدونی  کاری که داری می کنی نتایج وخیمی  بدنبال خواهد داشت

کتایون   : وخیم هان ، جبران ناپذیر، هان؟

علیرضا : آره ممکنه جبران ناپذیرباشه  ... دکتر کامرانی  من بایدازشماعذرخواهی کنم چون همسرم اصلاً حالش خوب نیست

کتایون   : ولی من حالم خوبه خوبه

علیرضا : کتایون بازش کن خواهش میکنم

کتایون   : نه

علیرضا :  پس خودم بازش میکنم

( علیرضابطرف دکتر میرود . کتایون تیری شلیک میکند . گوئی بی اختیارشلیک کرده است ، خودش نیز گیج است، علیرضا عقب میرود)

کتایون   :  حالا فهمیدی

علیرضا : خواهش میکنم دوباره تیراندازی نکن  اون تفنگوبده من خواهش میکنم  - تونباید این کارو بکنی

کتایون   : کی  خیال داری ازاین حرفهادست بکشی ودیگه بمن نگی چکاربکنم وچکارنکنم

علیرضا : توبه چه جرمی این بلا را برسراین مرد آوردی ،مردی که جرمش تنهاجرمش اینه که توجاده وایساده تابه کمک کسی بره که مشکلی براش پیش اومده – حالاهرچقدرفاسد-رشوه خوار و.حتی ساواکی باشه ، توباید عاقلانه رفتارکنی

کتایون   : توعاقلانه رفتارکن ،  چون اوناهیچوقت بلائی سرتونیاوردن

علیرضا : دراین که اونامرتکب  فجایعی شدن شکی نیست ... ولی ما  اینجا نباید درست مثل خودشون رفتارکنیم به فرض این مرد همون دکتر کیانی باشه که نیست  که مرتکب اونهمه جنایات وحشتناک شده باشه  بازم ما نباید اینطوری باهاش رفتارکنیم ، به عواقب کارت فکرکن عزیزم میدونی چی درانتظارته شاید خودم برعلیه تو شهادت بدم – دیگه نمیشه تورو شناخت عزیزم – چطوراینقدرعوض شدی

کتایون   : سئوال خوبیه چطور اینقدر عوض شدم شایدم عوضی شدم ؟ آقای دکتر کیانی توضیح بدیدبا من چیکارکردی که من دیوونه شدم بگو مرتیکه

علیرضا : خیله خب آروم باش و دقیقاً بمن بگوخیال داری چیکارکنی ؟

کتایون   : محاکمه اش می کنیم (مکث) من وتو بعنوان اولین مجرم کمیته رسیدگی بجنایات

علیرضا : موافقم ولی بشرطی که ازاین وضعیت خلاصش کنی لااقل دهنشو بازکن داره خفه میشه تامن باخیال راحت برم ماشینوبدم تعمیرو بیام میدونی که ازفردابهش نیاز دارم ، شدیدم نیاز دارم

کتایون   : باید بیشترفکر کنم

علیرضا: متشکرم عزیزم پس من باخیال راحت برم ماشین رو بدم تعمیرگاه مطمئن باشم که توهیچ حرکت نسنجیده ای  نمیکنی ؟ مطمئن باشم ( مردد می رود)

کتایون : مطمئن باش ، زود برگرد زود امروز خیلی کار داریم ، باماشین این عوضی برو این سویچشه

 

صحنه سوم

 ( نور میرود –  با برگشتن نور مکان دکتر بر روی صندلی تغییریافته است کتایون ودکتر تنهایند)

کتایون   : میدونی دکتر وقتی منو آ زادکردن چیکارکردم،کجارفتم ، پدرومادرم که کلاً باهام قطع ارتباط کرده بودن ، میدونی وقتی آزادشدم چه احساسی داشتم  اون شب خب لازم نیست برات توضیح  بدم که چه حال و روزی داشتم مراحسابی معاینه کردید مگه نه ؟ مثل یه سگ بامن رفتار میکردی یادت که نرفته؟ روز آخر رو که یادته دکتر ؟                                                                                                   ( دکتر دست وپا میزند وبه دهانش اشاره میکند) گرسنتونه ( صدای مردی راتقلید میکند) میخوای یه چیزی بدم بخوری خوشگله ی چیز گنده وشکم پرکن که گشنگی یادت بره ، فقط بایدصبرکنی تا شوهرم بیاد

کتایون   : شماچیزی درباره علیرضا نمیدونید مگه نه ؟ یعنی من هیچوقت اسمی ازش نیاوردم ، البته همکارای شما خیلی ازم سئوال کردن (باتقلیدصدا) خب خانوم خوشگله بگوببینم حتماً برای خودت یه نم کرده داری بگو ببینم کی ترتیبتو ... (باتغییرلحن ) کثافتای آشغال چطور بخودتون جرأت میدادیدهرچی ازدهنتون دربیادچیزائی که لایق مادر وخواهر وزنای خودتون بود رو بارماکنید؟میدونی اگه اسمی ازش میاوردم الان دیگه جزئی ازاین کمیته نبود الان کسی دیگه مسئول کمیته بود وصدای منم بجایی نمیرسید

کتایون :  اونشب بااون سرو وضع آشفته رفتم در خونشون باورت میشه علیرضاهم بزور منو میشناخت ؟ شماها باما چیکارکردید نامسلمونا که خودمون هم توآئینه ازخودمون میترسیدیم        ( علیرضا وارد میشود)

کتایون   : برگشتی عزیزم ماشینو گذاشتی یا آوردی ؟

علیرضا : توکه بقولت عمل نکردی ، چرابحرفای من گوش نمیدی عزیزم ؟

کتایون   : البته که گوش میدم مگه همیشه همینطورنبوده؟

علیرضا : میخواهم بشینی و واقعاً بحرفام گوش بدی توخودت می دونی که قسمت اعظم زندگی من صرف دفاع از قانون شده ، چیزی که بیشترازهمه چیزدر رژیم گذشته باعث تنفرمن شده بود و منو بطغیان وامیداشت این بود که .....

کتایون   : میتونی بهشون بگی فاشیستای رژیم سابق  

علیرضا : حرفمو قطع نکن چیزی که منوازاونها متنفرمی کرد این بودکه مرداوزنای زیادی رو باجعل شاهدوگواه متهم ومحکوم میکردندوبه متهمها اجازه هیچ دفاعی ازخودشون رو نمی دادن ، بهمین خاطر اگه این آدم یه نسل کشی هم کرده باشه باید بهش حق دفاع بدیم، حرف من سرهمینه

کتایون   : منم اصلاً قصد ندارم حق دفاعشو سلب کنم ،  هرقدربخواهی وقت دراختیارت میگذارم  تاخصوصی باموکلت صحبت کنی ، من فقط منتظربودم که توبرگردی تابتونیم کار را طبق روال واز روی قاعده شروع کنیم حالاهم برو دهنشو بازکن

(علیرضا با احتیاط میرود ودهان دکتر را باز میکند وعقب می آید)

علیرضا : مرسی عزیزم

کتایون   : باید بدونی آقای دکتر تمام حرفات ضبط میشه ( به ضبط صوت اشاره می کند)

(دکتر شدیداً سرفه میکندوباصدائی گرفته آب می خواهد)

دکتر : آ.... ب ..  آب خواهش میکنم یه لیوان آب به من بدید

علیرضا : برو یه لیوان آب بیار

کتایون   : باشه آب میخواهد... هیچی مثل آب خنک نیست درسته بهتر از اونه که بجای آب شاش خودت رو بهت بدن بخوری نه آقای دکتر

علیرضا : (خودش می رود که آب بیاورد) خفه میشی یانه

کتایون   :  ( صندلی دکتررابطرف میزی میکشد که ضبط صوت بر روی آن قرار داردعلیرضا آب را به دکتر میدهد)

علیرضا :  بازمیخوای چه دیوونه بازی ای درآری

کتایون   : خب دکتر همه چی آمادست یه بار امتحان میکنیم

دکتر: من هیچوقت شما رو نمیبخشم خانوم و همچنین شما آقای محترم تاروزی که زنده ام می فهمید .. نمیبخشم

علیرضا : من ...

کتایون   : ( نوار را برمی گرداندصدای دکتر راگوش میدهد) خوب جمله ای داشتیم، درباره ی بخشش به نظر دکتر کیانی یا کامرانی جعلی  این قابل بخشش نیست که یک آدم روبرای چندساعت بدون حق صحبت نگه دارند (پوزخند می زند- دکمه ضبط رافشارمیدهد) شروع کنید

دکتر: من شما رو نمی شناسم خانم محترم . درتمام عمرم هرگز شماروندیدم . ولی میتونم بشمابگم شمانمونه ی کامل یه بیمار روانی هستید واما شما جناب آقای اسلامی شمابیمارنیستیدشماحقوقدانیدمدافع حقوق انسانهای مظلوم ،شمادربرابرکاری که میکنید بیشترازبقیه مسئول هستید والان هم کاری که باید بکنیداینه که فوراًدست وپای منوبازکنیدتاهرلحظه جرم خودتون روبیشترنکردد شماشریک جرم هستیدوبایدجوابگوی رفتارتون باشید

کتایون : خفه شو مرتیکه داری مارو تهدید میکنی ( اسلحه رابرشقیقه اش فشارمیدهد)

دکتر : من تهدیدم نکر... دم

کتایون : بذار مسئله رو روشن کنم دکتر دوران تهدید وارعاب گذشته شما ولد الزناها باید جوابگوی رفتارتون تورژیم تهدیدکن و زورگوتون باشید ، روشن شد

دکتر:  من باید برم دستشوئی

کتایون : شاش خالی داری یا............ ؟

علیرضا : کتی این آقای محترم بهشون نمیادکه هرگز تو عمرشون اینطوری صحبت کرده باشند ازتوهم  اینطور حرف زدن بعیده ، اونم جلوی یه مرد غریبه

کتایون : اون بارها جلوی ما لخت شده شاشیده خوک حرامزاده بارها مارو مجبور کرده ..... (هق هق گریه )

علیرضا: بهرحال من باید ایشون روبدستشوئی ببرم

کتایون : خودم میبرمش

علیرضا : خجالت بکش ( دکتر را با احتیاط بازمیکند کتایون سریع اسلحه راپشت سر دکتر میگیرد با آنها خارج میشودبرمیگردندبعدازدقایقی)

کتایون : ببندش دوباره ( علیرضا تأمل و مکث میکند،مردداست – کتایون اسلحه رابطرف اونشانه میرود)  اگه نبندیش میکشمش قسم میخورم میکشمش

علیرضا (شروع به بستن میکند)  :  تو میخوای اونوبکشی تو دیوونه شدی

دکتر : شمانمیتونیدبامن این کار روکنید، شمابایدمنونجات بدید آقای محترم

کتایون : مطمئن باش بدون محاکمه نمیکشمت

علیرضا : یعنی چی ؟ مانبایدروش اونا ارو بکارببریم مابا اونا فرق داریم اینوبفهم انتقامجوئی به روش اونها درست نیست

کتایون : این انتقامجوئی نیست . من همه جورتضمین میدم تضمینهائی که اونا هرگز بمن ندادند نه اون نه همکاراش

علیرضا: ( عصبی – می خندد ) همکارهاش ... ها... نکنه میخوای همکاراشم بدزدی وبیاری اینجا مسخرست نه
کتایون : آره این کارم میکنم ولی باید اول اسمشون رو بدونم

علیرضا : بعد میخوای چه بلائی سراونا واین مرد بیاری؟

کتایون : اوناچه بلائی  سرمن آوردن ؟ تو میدونی؟ نمی دونی؟ یا نمیخوای بروی خودت بیاری واقعاً بی غیرتی ، این مردهمون کسیه که به ناموست ....

علیرضا : خواهش میکنم بس کن من درکت میکنم

کتایون : میدونی اینا چندبار این کارو بامن کردن؟ ده بار – پونزده بار ؟ بیست بار ؟ میدونی ؟

علیرضا : توکه نشمردیش بمن هم که نگفتی توفقط سربسته حرفائی رو بمن زدی منم چون نمیخواستم برنجونمت چیزی ازت نپرسیدم

کتایون: من شمردمشون برای همچین روزی،یادت میادشب اول قسم خوردی که وقتی اوناروپیداکنی چکارشون میکنی  یادت میادچطوری توبغلت میلرزیدم چقدر گریه کردم توچطور آرومم کردی چی بهم گفتی ؟ (( عشق من مایه روزاین کثافتارو پای میزمحاکمه میکشونیم  )) حالا من باید دست بدامن کی بشم  

دکتر : من از دست هردوتون شکایت میکنم ، شما لیاقت ریاست کمیته دفاع ازحقوق بشر رو ندارید ، دادستانکل باید عادل باشه

علیرضا : باهاتون موافقم ،  با این کار تو مجبورم استعفا بدم

کتایون : همیشه زود احساساتی میشی ، پیشانیت طوری چروک می افتدکه انگارده سال پیرترباشی. آن وقت مردم عکست رو بعنوان دادستان مل کشور می بینند وباورنمی کنند این تو باشی

علیرضا : مگه نشنیدی چی گفتم من استعفا میدم

کتایون : به چه دلیل ؟

علیرضا : تو دلیلشو نمیفهمی ، اما بقیه مردم مملکت خوب میفهمند، مخصوصاًوقتی دادستان کل که باید تساهل وتعامل واعتدال رو رعایت کنه خودش به روش پهلوی ها تخته گاز و بی محاکمه قصاص کنه

کتایون : این همه مدارا مردم ستمدیده رو خفه میکنه

علیرضا : من مدارا نمیکنم من متعتقدم تندروی منجربه سرنگونی ماست وبرگشتن حکومت بدست اونا، توکه دوست نداری حرکت های نسنجیده ما ، ماروتوچشم مردم کسانی مثل جانیان رژیم گذشته نشون بده و ازما هم روگردان کنه  تواینو میخوای ؟ بذارمن باهاش صحبت میکنم اون مرد عاقلیه اگه میخوای منم توکمیته بمونم و...

کتایون : آخی ... بینوای من توداری به هر ریسمانی چنگ میزنی که کارت رو تو کمیته از دست ندی منم همینو میخوام نه برای خودم بلکه برای فاش شدن جنایات این کثافتا برای کشف شدن محل دفن جسداونایی که زیرشکنجه وتجاوز کشته شدن اونایی که توزندونا بعدازاعدام بی سر وصدا دفن شدن، نمی خوام حماقت من وتو باعث مدفون شدن اون همه جنایت بشه

علیرضا: بهرحال من استعفا میدم توبا این کار پاک آبروی منو بردی

دکتر: من مجبورتون می کنم که استعفا بدید مطمئن باشید نه تنها استعفا که کار ی میکنم به زندون هم بیفتید مملکت شده هرکی هرکی

کتایون ( کتایون با اسلحه برصورت او می کوبد) :  خفه شو خوک حرامزاده جهود- میدونی من نه فقط صداکه جنس پوستم تشخیص میدم ،  وبوی کثیف دهن وبدنش ، یه دائم الجنب الکلی کثیف جای دستای کثیفش رو روی تنم احساس میکنم دستای زبروخشن  با ناخنهای سوهان خورده مثل الان ، وقتی دهنش از بوی مشروبی که از زادگاه نفرین شدش اورشلیم بابوی سیگاربرگش قاطی میشد وتوی صورت ما ها میکرد وهمزمان بادستاش باما ور میرفت (با هق هق ) و وقتی صدای اون نوار عذاب آورش روحمون رو شکنجه می دادهنوز بعداین همه مدت جای دستاشو حس میکنم . کثافت خودشه

علیرضا: آروم باش عزیزم حتی اگه این خودشم باشه توباید آروم باشی

کتایون : چطوری آروم باشم وقتی شبها صداش تو گوشمه وبادستاش عذابم میده وقتی میترسم که تو یه مهمونی یکی از اونا اونجا نباشه  که منوبشناسه وبیادکارائی که باهام کرده دلش غش بره وقتی شبا توبسترم بجای تو اونوتصور میکنم

علیرضا : تودقیقاًاز اون چی میخوای ؟

کتایون: میخواهم که اعتراف کنه

علیرضا: و اونوقت آزادش میکنیم؟

کتایون : اگه بی گناه باشه که می دونم نیست –  سرم داره منفجر میشه من میرم چند دقیقه استراحت کنم وای بحالت اگه حرکت اشتباهی کنی اول تورو وبعدخودم رو میکشم – درضمن تمام مطالبو برروی ضبط صوت بجا میگذارم

علیرضا: من قانعش می کنم که اعتراف کنه حالا برو استراحت کن .       

                               (کتایون میرود- نور میرود)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صحنه چهارم

( علیرضا و دکتر دورمیزنهار خوری نشسته اند کتایون از دورمواظب آنهاست – دستان دکتر را ازجلو بسته اند ) 

علیرضا : ببخشید دکتر که اینطور شده من واقعاً متأسفم از صمیم قلب اینو میگم ، شما گرسنه نیستید چیزی احتیاج ندارید

دکتر: یه تیکه نان خیلی گرسنمه

علیرضا : (  ازغذاهای روی میز ساندویچی برای او درست میکند و کمک می کند که بخورد ) بفرمائید

دکتر: می بخشیدکه اینو میگم ولی همسرشما بایدتحت معالجه روان درمانی قرار بگیره

علیرضا :  رک وراست بگم دکتر علاجش شما هستید

دکتر: میخواد منو بکشه

علیرضا :  میگه اگه اعتراف نکنید این کارو میکنه

دکتر : اماباید به چی اعتراف کنم ؟

علیرضا :  خودتون بهتر میدونید که ساواک وپلیس درجلسات شکنجه شان ازچند دکتر و روانپزشک استفاده  می کردند

دکتر :  کانون پزشکان بتدریج ازاین مسائل آگاه شد وهر وقت امکان داشت مسائل رو برسی می کرد و تذکراتی رومیداد،گاهاًپزشکایی رو هم برای نظارت می فرستاد البته داوطلبانه ، من هیچ وقت اینطور جاهیی نرفتم

علیرضا : اون یقین داره شما همون دکتری هستید که .... مگه این که بتوانید انکار کنید

دکتر : چطور میتونم انکار کنم صداموعوض کنم ؟ چطورثابت کنم این صدا ی من نیست البته اگه فقط همین صدام منوتواین مخمصه انداخته باشه ، پس دلیل ومدرک دیگه ای وجود نداره ، چیزی که  ....

علیرضا : وجنس پوستتان اوبه پوست شما هم اشاره کرد.

دکتر : پوستم؟

علیرضا : و بوی دهان وبدنتون

دکتر : توهمات یه ذهن بیمار اینطوری میتونه یقه ی هرمردی را که از درمیاد تو رو بچسبه ...

علیرضا:  بدبختانه فعلاً شما ازاین در اومدید تو.

دکتر:این چیزا  اصلاًبا روحیات من جور در نمیاد من عاشق طبیعتم و زندگی سالم وموسیقی

علیرضا :کارل ارف؟

دکتر : بله کارل ارف – شوبرت – موتزارت – ویوالدی ، گوش دادن به کارل ارف که خجالت نداره ، دیروز این فکر احمقانه بسرم افتادکه بعدسالها کارل ارف گوش کنم واحمقانه ترش توقف برای شما بود ومراجعه ی دوباره ام به اینجا ، من مهمان شمام واین وظیفه شماست که منونجات بدید

علیرضا : میدونم منم دقیقاً میخوام همین کار رو بکنم

دکتر : قوزکهای پام ،دستام، کتم همه جام درد میکنه میشه یه خورده بندها رو شل کنید؟

علیرضا : میخوام رو راست بگم که برای نجات زندگیتان فقط یه راه وجود داره اونم اینه که اعتراف کنید

دکتر : من چیزی برای اعتراف ندارم  

علیرضا : دراین صورت باید چیزی از خودتون در بیاریدتا اون شما رو ببخشه یا قانع بشه

دکتر : من خطائی نکردم که بخاطراون منوببخشه ،می فهمید،شمام بجای اینکه راه حلهای ننگ آور وبی شرمانه رو بمن پیشنهاد بدی بهتره بری وهمسر دیوونه ات رو قانع کنی قبل ازاونکه به حیثیت حرفه ایت بیشتراز این  لطمه واردکنه  بگی که دست ازاین عمل جنایتکارانه اش برداره

علیرضا: من فقط.....

کتایون : ( کتایون وارد میشود) مشکلی پیش اومده

علیرضا : نه عزیزم هیچ مشکلی نیست

کتایون : آخه دیدم کمی مظطرب شدی و صداتو بلند کردی ، دکتر شما نسکافه میل دارید، دارم باتو صحبت میکنم دکتر مادرت هیچوقت یادت نداده که وقتی ....

دکتر : اسم مادرمنو بزبان نیارید اجازه نمیدهم اسم مادرم رو بیارید

کتایون: متأسفانه کاملاً باهاتون موافقم ، چون مادرت مسئول کارهای تونیست ، ولی این

خودشما مردایید که  همیشه پای مادرهارو وسط میکشید وبهشون توهین میکنید،  مادر  قحبه ،

مادر... به جای پدرکه مسئول تمومه....

علیرضا : میشه بس کنی قباحت داره ، خواهش میکنم برو بذار من کارمو بکنم

کتایون : باشه میرم ( می رود)

دکتر  : شما خیال دارید بعد از اعترافات من چیکار کنید؟ شما حرفهای اونو باور میکنید مگه نه؟

علیرضا :  اگه فکر میکردم شما گناهکارید اینطوری تلاش می کردم نجاتتون بدم

دکتر  :  بنظر من شما از همون اول با او تبانی کردید، اونقش آدم بد رابازی میکنه و شمام نقش

آدم خوب راو...

علیرضا : منظورتون از نقش آدم خوب ..... ؟

دکتر  : اون نمیتونه خوب نقش بازی کنه ولی شما خوب بلدی وهمش هم برای اینه که منو وادار

به اعتراف کنید، و وقتی اعتراف کردم چه شما وچه هرمردی باشدمنو میکشه ، هرمرد درست

 وحسابی که بشنوه به زنش تجاوز کرده اند . من هم بودم همین کارو میکردم. با ان تفاوت که من

اول تخمهاشو هم میبریدم ، خب بگید ببینم به نظر شمامن همون دکتر لعنتی هستم مگه نه ؟

 ( می خندد)  

(علیرضا سراسیمه درخانه می گردد چیزی را داخل می آورد )

دکتر: چیکار میخواهید بکنید ؟

علیرضا : میخوام با این اسلحه بیام و اون مغز گندیده ات رو داغون کنم ( عصبانی وبا فریاد)

اما اول به توصیه خودت عمل میکنم و تخمهاتو میبرم مرتیکه مادرسگ ، این کاریه که یه

مردواقعی میکنه مگه نه ؟ فاشیست عوضی مردهای واقعی مغزمردم رابا یه شلیک متلاشی میکنند

وبه زنای دست وپابسته تجاوزمیکنند نه مثل من ابله و ساده وبی غیرت،  چون دارم ازتوی

مادرسگ دفاع میکنم ، که به زنم تجاوز کردی وزندگیمون رو تباه کردی (اسلحه را زیر شقیقه

اش می گذارد) چندبار بهش تجاوز کردی حرامزاده ی مادر قحبه ؟

دکتر  : (به لکنت افتاده )  من ... من .... آقای.. اس ...لا.. می

علیرضا : اسلامی بی اسلامی چشم در برابر چشم حالا حالیت میکنم

دکتر  : من شوخی کردم فقط همین

علیرضا :  چرا نباید لذت درد کشیدن تروبه همسرم هدیه کنم ، الان صداش میکنم که خودش

این کار رو بکنه

دکتر  :خواهش میکنم صبرکنید

علیرضا :دیگه ازمیانجی بودن خسته شدم ، خودت با هاش  بتفاهم برس

صدای کتایون : چیزی شده عزیزم خیلی سر وصدا می کنین

علیرضا: ( میخواهدچیزی بگوید، التماس را ازنگاه دکتر می خواند) نه نه تو استراحت

کنم

دکتر  : من باید چیکار کنم لا اقل شما یه جزئیاتی از وقایعی که برهمسرتون گذشته برام تعریف

کنید تا من بتونم ازش یه داستان تعریف کنم

علیرضا :  ازمن میخوای همسرم رو فریب بدم

دکتر  : نه فقط میخوام که زندگی یه آدم بیگناه روا نجات بدی، توباور میکنی من بیگناهم مگه

نه؟

علیرضا : اینقدر نظر من برات مهمه؟

دکتر  : البته چون شما قاضی هستید وبی طرفی شما خیلی مهمه حتی اگه من واقعاً اون دکتر

کذائی باشم .

( درحال رفتن

علیرضا : میرم تا یکبار دیگه حقایق رو از زبان همسرم بشنوم )

 

 

 

 

 

صحنه پنجم

علیرضا : میتونی یه بار دیگه همه اتفاقات  و وقایع وبلایائی که برسرت اومده رو برام تعریف کنی

درست مثل این که تو بعنوان اولین نفر به کمیته دعوت شدی بعنوان اولین شاهد

کتایون : ازکجا شروع کنم ؟

علیرضا: از اسمت شروع کن صبرکن دکمه ضبط صوت رو بزنم بعد تاریخ و وقایع

 (دستش روی دکمه ضبط) حاضری؟

کتایون: (باسرتأیید میکند ، اودکمه ضبط صوت را میزند) من کتایون موسوی هستم

همسر علیرضا اسلامی حقوقدان برجسته ، چندسال به تحصیل در رشته پزشکی مشغول بودم ،

همزمان با اوج گرفتن شعله های انقلاب فعالیت های انقلابی واسلامی ام را مخفیانه آغازکردم من

بهمراه چند دختر دیگر ازجمله ژاله کیانی ، خط دهی فعالیتهامان با علیرضا همسرم وبهروز

همسریکی دیگه از دخترابوداز پخش وتکثیر اعلامیه  و نوارهای های امام خمینی گرفته تا

 ساماندهی اعتصابات وتظاهرات همه وهمه تا اینکه........         

( نور کم میشود، صدای کتایون را میشنویم- تصاویری از جنایات وزندانهای ساواک وقیام مردم

وکشتار مردم توسط رژیم پهلوی)

صدای کتایون : حدودساعت 2 بعدازظهراواخرسال 1355 وقتی داشتم از درب دانشگاه بیرون

می آمدم دریک خیابان فرعی  ماشینی جلویم پیچید وسه مرد باتهدیداسلحه

مراسوارکردندوباخودبردند، نمیدانم چرا من با آن همه شجاعت دادوهوار راه نیانداختم واسمم رو

بلند صدا نزدم که که من کتایون موسوی هستم مردم کمکم کنیداینها دارندمنو می دزدند،اگه

همون لحظه اول فریادنزنی دیگه شکست خوردی وباختی .... سه روزتمام

شکنجه وکتک  خیلی سرسخت بودم ازهیچکی اسم نیاوردم حتی از علیرضا چون میدونستم براش

گرون تموم میشه اون باید سالم میموند تابتونه انتقام ماهارو بگیره  بعد سه روز برای اولین بار

صدای دکتر کیانی رو شنیدم فکر کردم آمده تا مرا نجات دهدولی ولی ژاله همون روز دوم 

ورود دکتر دیگه نتونست تحمل کنه و جان باخت  دکتر باپخش موسیقی  وکلمات آرامبخش

شروع کرد موسیقی اش مدهوشم می کرد. (صدای  دکتر  پخش می گردد)

صدای  دکتر  : من موسیقی پخش میکردم چون به ایفای نقشی که داشتم کمک میکرد ، نقش

یه آدم خوب موسیقی پخش میکردم چون راهی بود برای جلب اعتمادواطمینان زندانی ها

بخصوص خانم ها و میدونستم که موسیقی کمکشون میکنه برای تسکین دردهاشون ،من توسط

یکی از دوستام  برای همکاری باساواک دعوت شدم به بازداشتگاه مرکزی ساواک معروف به

قبرستان مخفی  ،من یه یهودی بودم وسودای رفتن به ار ض موعود وسوسه ام می کرد چون از

لحاظ مالی درمضیقه بودم ساواک به من قول داد بعدازهمکاری زمینه سفرم رو فراهم کنه  اول

فکر کردم با رفتنم به جلسات شکنجه ساواک میتونم یه جوری مردم رونجات بدم واقعاً اولش 

نظرم کمک بودولی آزارواذیت سالهاست  با آئین یهود ریشه دوانده و من هم  که یک یهودی

 متعصب بودم وخشونت وسرکوب ریشه درخونم داشت

(کتایون وعلیرضاهردوبصدای دکتر گوش میدهند )

صدای  دکتر  : کم کم نقشم این شد که تشخیص بدم که هر زندانی چقدرمیتونه شوک وفشار

الکتریکی وشکنجه روتحمل کنه ، اوایل فکر میکردم این  خودش راهیست برای نجات زندانیان

و گاهی مواقع پیش می آمدکه شکنجه را متوقف می کردم چون ممکن بود زندانی تلف بشه ،

ولی کم کم دیدن همین شکنجه ها احساساتم رو ازبین برد وشدم یکی مثل اوناودیگه نفهمیدم

چیکارمیکنم ...  یه جور دد منشی وشقاوت برمن حکمفرماشده بود. کنجکاوی بیمارگونه

علمی هم قلقلکم میداد که ببینم هرکس چقدرتحملش رو داره اوضاع جنسی وجسمی

افرادزیر ا لکتریسیته چطوری میشه ، مخصوصاً درمورد زنا وقتی فکر کنی اونا دراختیارت هستن

تاهرکاری که دلت میخواسته ومادرت منعت کرده ازانجامشون رو انجام بدی وقتی زنای مختلف

روببینی وبتونی هرآزمایشی رو روشون انجام بدی واقعابرات لذت بخش میشه  ...... وقتی

کتایون موسوی رو که میگفتند خیلی سرسخته رو آوردن دیگه خیلی دیرشده بود ومن شده بودم

یه حیوان واقعی  و میخواستم یکجا تموم برنامه هائی رو که طی آزمایشهام یادگرفته بودم رو

روش پیاده کنم اون واقعاًزن زیبائی بود باجذابیت های خاص .... من یک یهودی واقعی هستم ،

کاش میتونستم تجربیاتم رو توی سرزمینم روی فلسطینی ها هم آزمایش کنم

علیرضا: میخوای متوقفش کنیم همینجا ؟   

 STOP) ضبط صوت را میفشارد وصدا قطع می شود)

کتایون : نه اصلاًبذار تا آخرش گوش بدیم

صدای دکتر: مسئول شکنجه گاه کسی بود که بهش استادمخوف  میگفتند همیشه میگفت

توماهرترین دکتری هستی که تا حالا با ما همکاری کردی وهمین باعث میشد خودم بخودم

افتخارکنم که دست وپاچلفتی نیستم . کارم رو باتجاوزهای جنسی با انواع واقسام وسایل مختلف

آغازکردم. دوست داشتم از پوست نازک زن هابرای خودمآباژور درست کنم ،مثل پوست ژاله

کیانی ژاله کیانی دختری بود که روز دوم ورود من مرد، یکی  ازسرسخت ترین زنهایی که

درتمام مدت کارم دیدم کتایون موسوی بود که هیچگاه راضی نشدخودش رو تسلیم کنه و من

کم کم عاشق همین لجبازیش شدم . ومیخواستم بهرترتیب او را رام کنم . جنون باعث شد

اوراتاحدممکن زیربادکتک وشکنجه و... بگیرم تاشاید .... بهرحال من  اعمال جنایتکارانه ی

زیادی را مرتکب شدم ولی کسی رانکشته ام بلکه  مانع ازکشتن افرادزیادی هم شده ام که

ازمحضر دادگاه تقاضای عفو دارم  . دکتر کامران کیانی

(صدا قطع میشود)

علیرضا :  (بسیار آشفته است ) میکشمش بدون هیچ محاکمه ای 

کتایون : تواین کار رو نمیکنی ... تواین مسیرکه شروع کردی به خیلی ازاین ب بدترها

برمیخوری که نمیتونی همشون و بی محاکمه بکشی – توباید بقیه همدست هاشون رو پیداکنی

علیرضا : من نمی تونم همینطور دست رو دست بگذارم

(علیرضا بیرون میرود ودکتر را کشان کشان می آورد)

علیرضا : حالاهرچی راکه گفتی ونوشتی امضا کن حرامزاده

دکتر: چرا باید امضا کنم

(اسلحه را زیرگردنش میفشارد)

علیرضا: امضا میکنی یامغزت رو متلاشی کنم

دکتر: ولی این حرفها که همش ساخته ذهن همسرشماست که توسط من بیان شده همین

کتایون :  آره میدونم ولی من چندتا ازاسم ها عوض کردم که تو ازترس وفشار اسم های اصلی

رو گفتی

دکتر: ( با لکنت ) مثلاً چه اسم هائی

علیرضا : اگه یذره شکم داشتم برطرف شد وبایدحقتو کف دستت بذارم

کتایون : میدونی دکتر توخیلی احمقی اگه اسم استاده مخوف رو که من ، دکتره  مخوف به

علیرضا گفتم و گورهای مخفی را قبرستان مخفی نمگفتین بازم یذره شک میکردم هرچندبوی

ادکلنتون ، بوی دهنتون مزخرف وگند، زخم روی دستتون هم هنوز همونه

دکتر : شمانمیتونید منوبکشید حتی اگه همون دکترباشم

کتایون  : تنها درصورتی کشته نمیشی که آدرس اون زندان مخوف رو بدی تاپدر ومادر ژاله 

وژاله های زیادی بتونند بعداین همه مدت جنازه بچه هاشون رو پیداکنن وراحت وبی دغدغه

براشون مراسم بگیرن ، البته من آروم نمیشم من وقتی آروم میشم که تودر دادگاه به اعدام محکوم

بشی و من باخیالت راحت بتونم به موسیقی مورد علاقه ام اپرای کارمینا برونای کارل ارف گوش

 بدم . میدونی من تموم خاطره اون سالها رو از ذهنم پاک کردم من هیچ کس نیستم من هیچ

چیز نیستم ، من کسی رو جز علیرضا اسلامی همسر ورهبرم نمیشناسم ، توی گذشته من هیچ

خاطره ای جز علیرضا وژاله نیست . من خاطره ای ندارم ، شاید با محاکمه تو بتونم یعنی جرئت

کنم بسراغ خاطراتم برم بخاطرات قبل از اواخر سال 1355 که دختر ی شاداب بشاش وشجاع بودم

نه مثل الان گوشه گیر وخموده که حتی شوهرش هم نمیخواد تو روش نگاه کنه ... شاید محاکمه

تو بتونه آبی باشه به آتیشی که خاطرات سالهامو داره میسوزونه و................

( صحنه ی داگاهی به ریاست علیرضا ست ،دکتر در جایگاه متهم نشسته است و کتایون

در جایگاه شهود درپایان نمایش صدای اعترافات دکتر پخش می شود، پخش موسیقی کارمینا برونای کارل ارف )

 

پایان : دی ماه 89                                            دانیال حیدری